Nothing to Post? Post nothing!

Lately, di ako nagpo-post ng status sa facebook. Puro post lang ng mga kinain, o kalokohan o madalas magkomento sa estado ng iba. Ang hirap kasing maglathala ng kung ano ginagawa mo – pakialam naman ng iba. Kung may halong poot o hinanakit naman yung status, pag-isipan ka pang nega star. Kung echos naman ang ipo-post, babarahin ka pa ng mga kaibigan mo. Pero kung happy at positibo naman yung ise-share mo, may fb friends kang mag-aagree at magse-second motion sa pinost mo.

Naalala ko tuloy yung isang aphorism: “When you have nothing to say, say nothing. A weak defense strengthens your opponent, and silence is less injurious than a bad reply.” Enough said.

Hanga naman ako sa mga friends na ang simple ng post, pero andaming reply. Di ko sya masisisi; marami syang kaibigan. Mapa-cheesy, mapa-emo, kahit ano, patok sa takilya ang mga salita. Inggit ba ako? Hindi ah! No! Walang violent reaction from me! Char.

Minsan naman akong nag-post na kasama ko nanay ko after the mass. Akalain ko bang may magkomentong, “ang agang rampa naman nyan!” Wala naman akong ginawang masama sa taong yun. Bagkus, pinuri-puri ko pa sya noon sa angking sex appeal nya bilang tao. Bakit ganun na lang ang komento nya? Simula nun, itinigil ko na ang pag-comment sa mga statuses nya. Ni-hide ko pa nga sya sa newsfeeds ko eh.

Ay, wag ka, andami kong tinago sa mga FB newsfeeds ko. Mga apps, mga taong paulit-ulit sa estado, mga walang karele-rele na lathala, mga nakakairitang eklavarva. Minsan, tinatabunan nya yung mga importanteng bagay na dapat kong malaman sa mga kaibigan ko eh!

Pero ang matindi siguro ay yung in-unfriend ka minsan, at in-add ka uli, para ma-unfriend na naman sa bandang huli.

Kasalanan ko kasi. Si ex yun. Syempre, nung break-up namin, binlock nya ko sa lahat ng online networks, FB and Friendster in particular. Understandable. After several months, I sms him, telling him I still think about him and he’s still the one person who holds my heart. Malamang nabasa nya yun, kasi one day, in-add nya ko ulit sa FB. So, I thought we’re okay. I forgot that I sent him that message and never made follow-throughs. Although, I distinctly remember liking every FB statuses he posted and commenting on them. Annoying much? So, one day, I noticed his statuses are no longer on my home page. When I checked his profile, I saw the “add friend” button. This made me furious at first, but then I realized my wrongdoing. I had my emo moments when I texted him. Seriously, I still had feelings. But the actions were so unsatisfactory. I don’t blame him for unfriending me once again, this time around.

Mainam na yun, kesa sa mudslinging at vandalism sa wall ng iba, di ba?